Opiniowanie oficerów

[dwójkarz]

Czy znacie złe opinie wpisane w Vormerkblatty? Wszyscy oficerowie są wybitni. Nie znam innego. Może "moi" oficerowie tacy byli... Żart.

Wpisałem właśnie kolejną:

Człowiek o nienagannym charakterze i wysokich walorach moralnych, posiadający znakomitą wiedzę oraz biegłość w dziedzinie wojskowości i techniki wojskowej. Jako referent w Oddziale Informacyjnym dał się poznać z jak najlepszej strony, wykazując się ogromną rzetelnością oraz niestrudzoną pracowitością.

Charakter silny i zdecydowany. Ten wybitny oficer sztabu wojsk inżynieryjnych przygotował niezwykle starannie, w każdym szczególe, forsowanie rzeki Piave w dniu 15 czerwca 1918 r. w rejonie San Donà, umożliwiając tym samym jego sprawny i zgodny z planem przebieg. Dzięki osobistej obecności w miejscach przepraw i budowy mostów – nawet w warunkach silnego ostrzału artyleryjskiego nieprzyjaciela oraz ataków lotniczych – wspierał jednostki techniczne radą i czynem, wykazując się znakomitymi kompetencjami w kierowaniu pracami przeprawowymi. Szczególnie polecany na stanowisko szefa wojsk inżynieryjnych w dowództwie armii. Bardzo dobrze nadaje się do dowodzenia korpusem oficerskim. Wysoce godny polecenia, elegancki i wybitny oficer sztabu wojsk inżynieryjnych.

I tak mnie naszło w związku z tym.

Nb. na początku lat trzydziestych gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer zżymał się, że podwładnych opiniuje się "po znajomości", że tych "wybitnych" jest co najwyżej procent, dwa, nie połowa czy też więcej. Między innymi i pod wpływem jego uwag w 1934/1935 zmieniono sposób opiniowania.

[witowski]

Jeżeli podwładny nie zrobił czegoś krytycznego, opinia musi być pozytywna. Bo inaczej jak by to świadczyło o umiejętnościach szkoleniowych przełożonego ?
Ale jak mi opowiadał mój dowódca w lWP istnieje specjalny slang którym przemyca się trochę prawdy. I tak wpisanie w opinii: "lubiany przez podwładnych" znaczy d... nie dowódca. Właściwe było: "szanowany przez podwładnych".

Może coś takiego ma wcześniejsze korzenie i ten slang dla tego okresu i armii należałoby ustalić ?

[dwójkarz]

Ha! Doczekałem się - "Bóg" nie był idealny -

Solidny, niezawodny charakter; wykazuje niestrudzony zapał do pracy.
Bardzo dokładny i sumienny we wszystkich powierzonych zadaniach; szczególnie predysponowany do służby wywiadowczej.
Według opinii generała majora Steinharta – znakomity dowódca oddziału.
Wiedza z zakresu techniki sztabowej na dobrym poziomie, choć bez szczególnych wyróżnień.
Nie nadaje się na stanowisko szefa sztabu korpusu, natomiast doskonale sprawdzi się jako dowódca pułku.

- choć ta "krytyka" w pełni zrozumiała - 12 lat służby wywiadowczej "ogranicza" horyzonty i "lasuje" umysł...

[dwójkarz]

Ale kolejna to już laurka - Jako szef Oddziału Informacyjnego AOK wywiązywał się ze swoich obowiązków w sposób znakomity. Wyróżniał się niezmiennym entuzjazmem do pracy, rzetelnością oraz praktyczną inicjatywą. Cechuje go niezależny charakter i silna wola, przy jednoczesnym zachowaniu ugodowego podejścia w relacjach z innymi. Zgodnie z opisem kwalifikacyjnym, znakomicie sprawdził się na stanowisku dowódcy – jest wyśmienicie przygotowany do dowodzenia oddziałem, a ponadto wykazuje szczególne kompetencje w pracy biurowej w sztabie - tak, że tak...

[Nirven]

Czy znacie złe opinie wpisane w Vormerkblatty

Zdarzyło się. W jednej na przykład niemal wprost odnotowano nerwicę lub inne podobnie objawiające się trudności psychiczne wywołane wojną.

Istnieje pewna szansa, że do wymagającej znajomości zagadnień wojskowych, inteligencji i wykształcenia służby informacyjnej naprawdę kierowano wyróżniających się oficerów, co tłumaczy nadreprezentację bardzo dobrych opinii.

Jeżeli podwładny nie zrobił czegoś krytycznego, opinia musi być pozytywna. Bo inaczej jak by to świadczyło o umiejętnościach szkoleniowych przełożonego ?

W czasach pokoju owszem, w realiach wojennych chyba niekoniecznie, choćby ze względu na dynamicznie zmieniające się przydziały.

Nb. na początku lat trzydziestych gen. dyw. Gustaw Orlicz-Dreszer zżymał się, że podwładnych opiniuje się "po znajomości", że tych "wybitnych" jest co najwyżej procent, dwa, nie połowa czy też więcej. Między innymi i pod wpływem jego uwag w 1934/1935 zmieniono sposób opiniowania.

To nieubłaganie kojarzy się z oficerami legionistami o wybitnych opiniach z okresu międzywojennego, którzy w 1939 dali się poznać jako fatalni dowódcy armii (Dąb-Biernacki) czy dywizji (Krzyżanowski).

[Ursi]

W jednej na przykład niemal wprost odnotowano nerwicę lub inne podobnie objawiające się trudności psychiczne wywołane wojną.

Myślisz o Zagłobie-Smoleńskim?

Mnie przypomina się Maczek, któremu napisano "[...] nie opanował języka niemieckiego w sposób umożliwiający objaśnianie poszczególnych punktów regulaminu." (https://apcz.umk.pl/KLIO/article/view/K ... .005/17124)

[dwójkarz]

Istnieje pewna szansa, że do wymagającej znajomości zagadnień wojskowych, inteligencji i wykształcenia służby informacyjnej naprawdę kierowano wyróżniających się oficerów, co tłumaczy nadreprezentację bardzo dobrych opinii.

Tak może być, zbyt często postrzegam wywiad a-w jak nasz Oddział II, gdzie kierowano "odpady", o czym pisałem tu w 2013:

https://www.academia.edu/122969284/%C5% ... 5%BCet_mob

Z drugiej strony po wojnie był szereg głosów, że do służby informacyjnej w latach 1914 - 1918 masowo trafiali oficerowie o bardzo niskich kwalifikacjach.

"Chwilowo" obracam się w kręgu kierowników służby, radiowywiadu etc. Stąd może ta nadreprezentacja wybitności na metr kwadratowy... Wyjaśni się wkrótce.